Vrouwen in 't Zwart Leuven - België

Femmes en Noir - Frauen im Schwarz - Women in Black - Mujeres de Negro - Donne in Nero - Zene u Crnom
english

home

wie zijn we

kerngroep

geschiedenis

internationaal

haar verslag

agenda

foto's

links

contact

Van op een Hoek In Arab Street

Corinne Kumar schrijft – bijna poëtisch – de gevoelens van verontwaardiging neer, opgeroepen door de wijze waarop de Oorlog tegen het Terrorisme door de VS gevoerd wordt: van Abu Ghraib tot en met het bombarderen van een bruiloft in de woestijn…

Corinne Kumar is als vredesactiviste actief bij Vrouwen in het Zwart India en is tevens Secretaris-Generaal van de internationale NGO El Taller ( http://www.eltaller.org )

Van op een Hoek
in Arab Street


Laat ons enkele sterren uit de nachtelijke hemel nemen
en hiermee een vuur aansteken
om ons te verwarmen;
want alles rondom ons is koud, zo dodelijk koud.
Rond het vuur verzamelen:
wevers, tuiniers, denkers, dromers, dromenvangers,
vertellers en schrijvers van verhalen, van hersenspinsels,
oude mensen, jonge mensen, mannen en vrouwen,
mensen van de kleine straathoeken van Arab Street.

Arab Street, in bevoorrechte en beschaafde omgangstaal,
is een straat van geweld, van extremisme,
bevolkt door moordenaars en terroristen, door wilden en barbaren.
De barbaar is, uiteraard, de slechterik, de onbeschaafde:
en zijn beschaafde reikwijdte is het volledig spectrum van overheersing:
van communist tot terrorist.
Het woord barbaar en het knetterend vuur
herinneren ons aan een verhaal:

Er was eens, lang geleden, in een andere plaats, een andere tijd
een groep mannen en vrouwen die zich afkeerden van het Rijk.
Ze trokken zich terug uit de maatschappij van hun tijd en verzamelden hun krachten
om de komst van de horden barbaren te weerstaan.
Een verhaal dat sprekend lijkt op vandaag,
met een zeer belangrijk verschil.
Vandaag zijn we niet verwittigd dat de barbaren komen,
dat ze aan de grens staan, aan de poorten kloppen,
want ze zijn al een tijdje hier,
in Washington,
binnen in het Witte Huis,
binnen in ons leven.
Ze vernielen ons erfdeel, herschrijven onze geschiedenis,
doden ons gemeenschappelijk geheugen: nemen onze dromen af.
Op 24 mei kondigde Bush aan dat de Abu Ghraib gevangenis vernield zou worden:
het was een symbool van Saddam’s brutaliteit.
Onder het oude regime waren gevangenissen zoals Abu Ghraib symbolen van dood en foltering, zei hij.
Abu Ghraib was een Iraaks Folter Centrum en moest afgebroken worden.
We luisterden aandachtig:
niets van de US foltering en misbruik in Abu Ghraib;
niets over de opeenhoping van naakte gevangenen,
de seksuele aanranding en verkrachting van vrouwelijke gevangen,
van gevangenen door politiehonden aangevallen, die een kap over het hoofd getrokken krijgen, gefolterd, verkracht, gedood; van de glimlachende, grijnzende US politiebewakers, gefotografeerd over misbruikte gevangenen, dode gevangenen.

Stilte

Er wordt zelfs gezegd dat Amerikaanse foltering niet even erg is als die van Saddam:
er is een verschil tussen foltering in een dictatuur en foltering in een democratie!
Tenslotte waren het maar een handvol afwijkende militaire politiebewakers,
een handvol brute misleide militaire mariniers,
en zij zullen beschuldigd en veroordeeld worden in open militaire rechtbanken,
zodat de hele wereld kan zien
hoe transparant en eerlijk, zelfs rechtvaardig,
de US democratie is:
voor al hun misdaden en voor de oneer die ze over Amerika brachten
(de Iraki’s niet in acht genomen)
zullen ze een jaar in de gevangenis doorbrengen
en een certificaat voor slecht gedrag krijgen!
Abu Ghraib werd een symbool van schaamteloos gedrag van een paar Amerikaanse troepen die hun land onteerden en hun waarden overboord gooiden.
Bush spreekt langs één zijde van zijn mond:

Aan de andere zijde heeft hij onlangs Paus Johannes Paulus II verzekerd
dat hij zal blijven voortwerken voor menselijke waardigheid en vrijheid,
om zo vrede en mededogen te verspreiden.
Zijn mond wordt niet moe met gespleten tong te spreken.

Een vrouw in Rusafa gevangenis weigerde te spreken.
Zij brengt haar dagen door met vasten en bidden.
Zij weent en met een paar woorden zegt ze dat indien haar familie wist
wat er met haar gebeurd was, ze haar zouden afslachten.
Zij is ergens in de zestig.
De vrouw zei: ik wil gewoon verdwijnen,
ik wil alleen maar sterven.
Een moeder van vier, aangehouden in december,
pleegde zelfmoord nadat ze verkracht was door US bewakers
in het bijzijn van haar echtgenoot in Abu Ghraib:
de vrouwen die verkracht zijn en seksueel mishandeld
geloven dat niets hun waardigheid kan teruggeven.

Wij moeten samenkomen en ons collectief geheugen levend houden
zodat zij zullen leven,
zodat ze niet opnieuw zullen sterven.

Kroongetuige Sergeant Provance in het militair onderzoek naar het misbruik van gevangenen vertelde ABC News dat er een grote doofpotoperatie was in het leger.
En toen hij dat verteld had, werd hem zijn security clearance afgenomen en gezegd dat hij misschien vervolging riskeert omdat zijn verklaringen niet in het belang van de natie waren.
Hij sprak tot ABC News ondanks orders van zijn oversten het niet te doen,
hij sprak van het stilzwijgen van allen die wisten.

Een grote en omvattende stilte,
zo dat
Amerika nog altijd de Droom kan zijn,
het Land van de Dapperen, de Verstandigen, de Besten,
het land van de Vrijheid.
God zegene Amerika!

Abu Ghraib zal afgebroken worden.
Brigadier Generaal Kimmit, de voornaamste militaire spreekbuis voor de US geleide Coalitietroepen in Irak, verzekert de wereld dat de Iraki’s de Amerikanen zullen vergeven.
Zoals al de andere volkeren in de wereld hun oorlogen tegen oproer, hun staatsgrepen, hun moorden, hun scholen voor foltering, hun oorlogen van terreur, goedgekeurd door de CIA en met patent van de USA, vergeten hebben.
En de verschillende lagen van misbruik, foltering en doding die op een systematische vernedering en ontering van de Iraki’s wijzen, zullen vergeten worden.
Maar dit zijn misdaden tegen de Iraki bevolking;
dit zijn brutale oorlogsmisdaden:

Nu we dichter bij het vuur verzamelen,
zijn er meer verhalenvertellers
de ene spreekt van andere Abu Ghraibs, deze keer in Amerika;
waar het misbruik en de foltering van gevangenen grotesk is,
mannen en vrouwen gebrutaliseerd door het Systeem,
en die zo goed als nooit zullen vergoed worden voor het misbruik
omwille van een wet uit 1996 door het US Congres goedgekeurd.
Van alle landen heeft Amerika de grootste gevangenisbevolking ter wereld.
Het heeft meer dan 2.600 mensen die in de dodencellen wachten op hun executie.

De boodschap in de US voor wat betreft de behandeling van gevangenen is klaar:
Behandel ze zoals je wil: het zijn slechts beesten.

Abu Ghraib in Bagdad was geen afwijking:
andere gevangenissen in Irak, Afghanistan, Guantanamo Baai
maken alle deel uit van het Amerikaans Systeem:
Copper Green, het speciaal Access programma was een keten van bevelen die recht van het Pentagon tot Abu Ghraib liep.
De Amerikaan die de heropening van Abu Ghraib leidde vorig jaar en de bewakers trainde was eerder directeur van het Utah Departement van Verbetering (USA) en gaf onder druk zijn ontslag in 1997 nadat een gevangene stierf omdat hij zestien uur vastgebonden zat op een dwangstoel. (De gevangene die leed aan schizofrenie werd de hele tijd naakt vastgehouden)
Diezelfde ambtenaar Lane Mc Cotter werd later beheerder van een privé gevangenismaatschappij waarvan de gevangenissen werden onderzocht door het Ministerie van Justitie op het ogenblik dat hij naar Irak gestuurd werd:
hij maakte deel uit van een team van gevangenisambtenaren, rechters, onderzoeksrechters, politieoversten, uitgekozen door John Ashcroft, hoofd van het Departement van Justitie van Amerika, om Irak’s rechtssysteem weer op te bouwen.
God sta Irak bij!

Seymour Hersh’s artikel The Gray Zone toont hoe de Bush Administratie foltercentra opzette na 11 September 2001 waarmee internationale en humanitaire wetten en verdragen overtreden werden.
De gevangenen van deze oorlog tegen het terrorisme worden door de US beschreven als onwettige strijders; de militaire gevangenissen waarin ze vastgehouden worden staan dus buiten de jurisdictie van de Conventies van Genève.
De privé aannemers die ondervroegen en folterden zijn buiten de jurisdictie van het leger;
geen militaire wet of Irakese wet kan worden toegepast.
We zijn nu in een gebied van volledige wetteloosheid:
welkom in het nieuwe Amerikaanse Imperium!

Andere stemmen in Arab straat fluisteren:
wat met het mededaderschap van de Verenigde Naties?
Eerst keurde het de onwettelijke economische sancties goed,
dan de onwettige oorlog,
toen sloot het de ogen voor al de oorlogsmisdaden
van de Invasie en van de Bezetting;
nu is het bezig om een multinationale US geleide macht in Irak te legaliseren.

De folteringen in Abu Ghraib zijn oorlogsmisdaden.
De Verenigde Naties hebben getracht de oorlogsmisdaden in Jenin te onderzoeken.
En mislukten. Israel liet hen niet toe:
En zodoende proberen de VN in Irak zelfs niet.
Of hoe, door haar stilzwijgen, de VN helpen om oorlogsmisdaden in de vergetelheid te schrijven.
Het beeld van bussen vol met Iraki gevangenen die nu Abu Ghraib verlaten:
gevangenen die, in sommige gevallen, meer dan een jaar opgesloten zaten,
zonder aanklacht, zonder veroordeling,
gefolterd, getraumatiseerd,
Gebroken.

Elk beeld is meer waard dan duizend woorden

Wie zal de vragen stellen die moeten gesteld worden?
Zullen de US troepen ooit vervolgd worden voor oorlogsmisdaden?
Of is het nog eens waar dat rechtvaardigheid alleen bestaat voor overwinnaars?
Zullen de VN verdergaan om immuniteit te verstrekken aan de US voor hun oorlogsmisdaden over de hele wereld?
En zal de wereld later de VN medeplichtig vinden aan deze oorlogsmisdaden?
Of zullen meer mensen spreken uit beide zijden van hun mond?

Want het is geen kwestie van niet-weten:
De mensen weten welke wandaden er begaan zijn
in de naam van Rechtvaardigheid en Mensenrechten. En Vrijheid. Duurzame Vrijheid.
Overal ter wereld waar kennis wordt onderdrukt,
kennis die, als het geweten zou zijn, ons beeld van de wereld zou doen uiteenspatten,
daar wordt het hart van de duisternis tot wet verheven.

En het hart van de duisternis is niet alleen Abu Ghraib:
maar de vele oorlogsmisdaden begaan bij de US en zijn Coalitie
die de systematische vernieling van een land veroorzaakt, zijn beschaving en zijn volk;
de genocidale economische sancties; het voortdurend bombarderen van Irak sedert 1991;
het verkrachten van alle internationale wetten en wetten van gewapend conflict;
het gebruik van slimme bommen, super bommen, een verscheidenheid van gesofisticeerde US wapens; het gebruik van verarmd uranium dat dood zal zaaien voor generaties lang.

En we moeten rekening houden met meer dan honderdduizend Golfoorlog-veteranen
die lijden aan mysterieuze medische problemen en bestralingsziekten,
eenvoudigweg Golfoorlog Syndroom genoemd.

De gruwelverhalen van Irak beginnen pas verteld te worden:
wat ook moet verteld worden zijn de oorlogsmisdaden tegen de burgerbevolking:
de bombardementen, de tapijtbombardementen van de Iraakse infrastructuur en haar steunpunten, de beschadigde huizen, het levensonderhoud, de leefwereld.

Bush noemt de moord op onschuldige vrouwen en kinderen
verachtelijke daden van terrorisme die de ergste straf verdienen.
En hij heeft gelijk:
zal hij terechtstaan voor al die onschuldige vrouwen en kinderen
gedood in zijn oorlog van agressie en bezetting in Irak?
Dat zijn inderdaad verachtelijke daden van terrorisme:
meer dan 12.000 burgers gedood mijnheer Bush.
En we gaan voort met tellen.
Is terrorisme aanvaardbaar als terreur het masker van de staat draagt?

Misschien is het tijd voor een ander verhaal:

een verhaal over gewone mensen, over gewone alledaagse dingen
van families, van beroemdheden, van huwelijken.
Het huwelijk in Mugrldeeb:
luister naar de vele stemmen die spreken
luister naar zoveel meer stemmen, die verstomd zijn.

De hospitaaldirecteur van Al Qaim spreekt tot Eman,
die ons het verhaal vertelt rond het vuur:

Vroeg in de morgen van 19 mei, ontvingen we een grote schare gekwetste personen van Mugrldeeb dorp, waarvan de meerderheid vrouwen en kinderen waren. Zij die hen brachten waren doodsbang en hysterisch; ze waren zo verward dat ze ons vroegen wat er gebeurd was, alsof een aardbeving het dorp had getroffen.
Tweeënveertig slachtoffers waren al dood:
we zonden de lichamen naar Ramadi Forensic Centre.
Veertien waren kinderen jonger dan twaalf jaar.
Er waren elf vrouwen van verschillende leeftijd tussen de doden.
Vele doden hadden kogels in het hoofd, de borst en de buik gekregen.
We slaagden er in een acht maanden oude baby te redden.
Er is een jongen van tien in het hospitaal; hij heeft ernstige verwondingen in de borst en de buik; je kan hem zien maar je moet voorzichtig zijn als je met hem praat.
Hij weet nog niet dat zijn hele familie dood is.

Ken je deze mensen?

Ja, zij zijn van de Albo Fahad stam; de Rekaad Naif familie.
Het is een zeer droeve geschiedenis; volledige families werden gedood.
Eén van de vrouwen werd gevonden terwijl ze haar baby met haar tanden vasthield nadat haar beide handen gekwetst waren.
Ze gingen allemaal een huwelijk bijwonen in de woestijn;
er is niets in de omgeving, alleen zand, kleine rotsen,
duizenden schapen, en hier en daar een huis.
En het huwelijk werd daar gevierd, omdat het de plaats is waar ze wonen.
Al deze huizen, zegt een gids tot Eman, zijn voor mensen die schapen kweken, kopen en verkopen; zij hebben hier hun huizen omdat dit de plaats is waar ze vier of vijf maanden per jaar verblijven.

Het was het huwelijk van Azhad Rikaad Naif.
Het feest begon in de namiddag zoals gebruikelijk.
Muziek en dans gingen voort tot tien.
We waren aan het eten toen we het geluid van een vliegtuig hoorden. Het duurde erg lang. We waren niet ongerust.
De mannen besloten het feest te stoppen na het diner.
Om elf uur waren alle gasten weg, alleen zij die van ver kwamen, waren gebleven.
Rikaad zei dat het niet langer veilig was om te blijven maar naar het schijnt waren de vrouwen te moe om te vertrekken met de slapende kinderen.
Eman gaat verder met zijn verhaal:
Ik (Hamid) sliep in mijn huis toen ik schoten hoorde. Het was zo rond 2:30 – 3:00 ’s morgens. Twee helikopter waren aan het schieten op de huizen van Rikaad, meer dan een uur lang.
Tegen 5 uur ’s morgens zagen we vele soldaten, meer dan dertig, die rondgingen in de huizen met hun zaklantaarn. We hoorden hen schieten op de gewonde mensen die op de grond lagen met lichte wapens. Een van de gewonde vrouwen Iqbal had kogels van een licht Amerikaans geweer in haar lichaam.

De soldaten doorzochten de huizen.
Ze namen al het geld en goud van de dode vrouwen.
Ze namen de camera en de films.
De vrouw van Rikaad was gedood.

Na een paar minuten verscheen er een zwart gevechtsvliegtuig; het trof twee huizen met raketten en maakte ze gelijk met de grond. Rond 6 uur ’s morgens kwamen er twee chinook helikopters en namen al de soldaten mee.

Rikaad is een man van midden zestig; hij zag er moe en ziek uit.
Hij sloeg een witte keffiah om zonder het zwarte Arabische igal, waarschijnlijk een symbool van extreme droefheid.
Hij ontving rouwbetuigingen in stilte.
Rikaad zei tot Eman: “ik ben een arme oude man. Ik heb al mijn zonen, dochters, kleinkinderen begraven. Ze hebben iedereen in mijn familie gedood.
Ik ben zeer bedroefd.
Maar wat me nog meer bedroefd maakt zijn al hun leugens.
Alles wat ik deed was een huwelijksfeest geven voor mijn zoon.

Wat de wereld zag van het huwelijk in Mugrldeeb waren beelden van vlees, haar en muziekinstrumenten, gefilmd door een video crew die de locatie bereikte van wat lokale mensen beschreven als een huwelijksfeest, aangevallen zonder verwittiging, door de Amerikanen, waarbij vrouwen en kinderen gedood werden. De muziekinstrumenten behoorden tot de band van Hussein Ali, een van Irak’s meest beroemde huwelijkszangers. Zijn familie heeft hem vorige week in Bagdad begraven.
Ondanks alle bewijzen, het ooggetuigenverslag, blijven Amerikaanse bevelhebbers er bij dat hun aanval tegen een verafgelegen dorp in de woestijn, dicht tegen de Syrische grens, gericht was tegen buitenlandse strijders die de grens met Irak oversteken.
De US bevelhebbers noemen dit een wettig doel.
Ze zeggen dat de slachting verantwoord was, gebaseerd op de beschikbare informatie.
Meer leugens: meer bedrog;
meer burgers gedood;
zonder onderscheid. Opzettelijk.
Generaal Majoor James Mattis zei:
“Ik moet geen verontschuldigingen afleggen voor het gedrag van mijn mannen.”
Tenslotte wordt ons gezegd dat goden zich nooit verontschuldigen.
Zijn woorden doen ons denken aan Bush Sr. die spreekt als de toenmalige Vice-president, over het neerschieten van een Iraans passagiersvliegtuig door een Amerikaans schip, waarbij 290 mensen werden gedood:
“Ik zal nooit verontschuldigen namens de Verenigde Staten van Amerika
Wat ook de feiten zijn.”
Hiroshima, Cuba, Vietnam, Sudan, Irak.
De lijst is eindeloos

Diezelfde Generaal Mattis vroeg:
“Hoeveel mensen gaan naar het midden van een woestijn, tien mijl van de Syrische grens, om een huwelijk te vieren?”
Het antwoord is eenvoudig: Veel, Generaal Majoor. Veel, als je komt van een clan van veeherders en als dat de plaats is waar je je hele leven gewoond hebt. De clan loopt verder over de Syrische grens; zelfs verre familie wordt geacht te komen, evenals van de uithoeken van Irak.
Het was een huwelijk, weet je nog?

Vraag je je nog altijd af waarom er zoveer woede is, zelfs haat?
Als Bush vraagt waarom,
vooral wanneer we toch zo goed zijn
vooral wanneer we zo democratisch zijn:
misschien is het onze rijkdom, misschien is het onze Vrijheid,
echo van de Washington kliek

Misschien als ze aandachtig zouden luisteren naar de Arab Street,
zouden ze andere verhalen horen;
verhalen waarom mensen de Amerikaanse vlag verbranden,
verhalen die naar de eenzijdige steun van de US verwijzen voor de Israëlische bezetting van Palestina.
Verhalen over steun aan corrupte leiders, brutale regimes van de regio,
om eigen strategische belangen te verzekeren,
oliereserves te controleren,
eigen economische belangen veilig te stellen.
Het is het verhaal van de laatste veertig jaar buitenlandse politiek in de Arabische wereld
Wereldhegemonie, de nieuwe wereld orde en de nieuwe Amerikaanse Eeuw:
een wereldorde die woorden goedkeurt zoals
preventive strike, collateral damage, embedded journalisten, militaire tribunalen…
allemaal nieuwe woorden
woorden geweekt in bloed
woorden geweekt in ons bloed.

Maar er zijn andere stemmen in de Amerikaanse straten te horen;
stemmen van het geweten, stemmen van mededogen:
hier is de stem van een dichter, die reikt tot over onze kleine hoek op Arab street.
Het gedicht was geschreven in een andere tijd:

bevingen van uw netwerk
doen koningen verdwijnen
uw mond geopend in toorn
doet de naties buigen van vrees
uw bommen kunnen seizoenen veranderen
de lente vernietigen

waar zit je nog op te wachten?
waarom lijd je zo’n pijn?

je beheerst mensenlevens
in Rome en Timbuktu
eenzame nomaden
danken Telstar aan u
zeeën splijten op uw vraag
uw paddestoelen vullen de lucht
waarom ben je ongelukkig?
waarom wenen uw kinderen?

zij knielen alleen in doodsangst
met vrees in elke blik
hun nachten zijn dagelijks bedreigd
door een akelige erfenis
je woont in gewitte kastelen
met diepe en giftige slotgrachten
en je hoort de vervloekingen niet
die opwellen uit de kelen van uw kinderen

We zitten nog steeds samen rond het dansende vuur
luisterend naar het gedicht van over de zee
we verstaan het verhaal van de barbaren van vorige tijden
weten dat de wijsheid op onze huid is geschreven,
in onze herinnering.

Corinne Kumar

Vertaling: Rita De Bruyne

top

terug naar "haar verslag"

 
top    
     
webdesign & foto's: Lieve Snellings last updated: 13 juni 2005
© 2005 Vrouwen in 't Zwart Leuven