Ik ben Carla.
Vanop de zijlijn, in stilte maar zo zichtbaar.
Voor mij straalt onze wekelijkse actie een bijzondere kracht uit, die langzaam doorsijpelt en iedereen beroert, tot in de kern. Pas dan droogt de plas van verdriet op en krijgen we zicht op een zingende wereld.
dag, ik ben Ria,
"If I can't dance I don't want to be part of your revolution."
Emma Goldman
Ik ben een na-oorlogskind, geboren op de langste dag van 1954 in katholiek Vlaanderen. Ik ben van nature een anarchistisch iemand: hiërarchisch gezag, regeltjes en gekommandeer heeft mij steeds gestoord.
Gevoelig voor onrechtvaardigheid, geweld en oorlog.
Daarom ben ik rechten gaan studeren en advokate geworden omdat de vrouwen van het Vluchthuis voor mishandelde vrouwen (dat ik mee oprichtte in 1978) feministische advokaten konden gebruiken.
Zoals mijn lesbies-zijn mijn "zijn" is, zo is mijn feminisme mijn ideologische en politieke "keuze".
Autonoom denken, zelfredzaamheid én solidariteit met hen die niet zoveel kansen kregen als mezelf, draag ik hoog in m'n vaandel.
De strijd tegen intra-familiaal geweld ging steeds hand in hand met de strijd tegen oorlog, racisme, homofobie, sociale ongelijkheid in de wereld.
In 1988 - toen ik met een vrouwendelegatie Palestina bezocht - hoorde ik voor de eerste keer van Women in Black, een niet-formeel georganiseerde beweging van Israëlische vrouwen welke hun eigen regering opriepen om de bezetting van Palestina te stoppen en de Palestijnen recht op bestaan te geven.
Nestbevuilers, zoals later ook met de Women in Black van Belgrado, eveneens hun eigen regering en land bekritiserend.
Ik mag dat wel, moedige vrouwen, die het lef hebben om uit de mand te kruipen en desnoods hun eigen "groep", "soort" te verliezen.
Er wordt wel voor gezorgd dat er een nieuwe groep komt ter ondersteuning, en dat werd en is de trans-nationale beweging van Women in Black, welke in de loop van de afgelopen zeventien jaren uitdeinde over de kontinenten. Honderden feministische vrouwen welke de tienduizendjaaroude patriarchale strukturen in vraag stellen en verwerpen, strukturen welke alleen maar voor veel geweld, oorlog en miserie hebben gezorgd.
Zonder te zeggen dat vrouwen heiligen zijn (want dat zijn ze niet), ben ik er echt van overtuigd dat vrouwen vredevoller met het leven omgaan en dat de bundeling van hun krachten de enige hoop is op het voortbestaan van het leven en moeder aarde. Ik zal glimlachen als mannen van aan de zijlijn onze akties ondersteunen, ik zal ze bejubelen als ze bereid zijn te werken aan hun gedrag, dit te analyseren, kritisch te durven bekijken én oproepen tot verandering.
Zolang dit laatste niet verwezenlijkt is, ben ik er rotsvast van overtuigd dat vrouwen best apart als groep zich organiseren en verzet plegen, hetgeen op een geweldloze manier zal gebeuren.
Dankzij Leen Vandamme (welke deelnam aan de Internationale Konferentie van Women in Black in Yugoslavië in 1993) kwam de beweging overgewaaid naar België. Ik was er bij in januari 1994 als de eerste wake werd gehouden voor de Europese Commissie in Brussel. Met steun van een aantal van mijn feministische vredesvriendinnen, konden wij er ook aan beginnen op 4 maart 1994, voor het Leuvense Stadhuis, hetgeen onze vaste stek werd en is op woensdagmiddag.
Ik hou van de aktie-vorm van Vrouwen in 't Zwart, welke ook praktisch haalbaar is voor drukke vrouwen: een uur of een half uur per week aan een drukbezochte plaats staan, in het zwart gekleed en in stilte (hoe stiller, hoe indrukwekkender, hetgeen graag-babbelende vrouwen niet altijd lukt ! ).
In Leuven zijn we een echt begrip geworden. Velen verklaren ons gek en "het haalt toch niets uit", vele anderen - of ze nu willen of niet - worden steeds gekonfronteerd met wat er in de wereld gaande is e dat men niet blijvend de ogen gesloten kan houden. Sympathie, ook.
Ik hou van het internationale netwerk dat me al vele prachtige vriendinnen en soul-mates heeft opgeleverd; ontmoetingen ter gelegenheid van de Internationale Konferenties (ik heb er intussen al een achttal gevolgd, meestal in ex-Yugoslavië, ook in Italië en Israël-Palestina), het konkrete praktische solidariteitswerk (stapels pakjes opgestuurd in tijden van nood), het schrijven van (pers)artikels om toch maar te proberen politici en het volk te bereiken.
Ik hou van ons eigenste groepje in Leuven, momenteel een achttal vaste getrouwen, elke woensdag, met onze spandoek van goede kwaliteit (die gaat ondertussen toch al tien jaar mee): Vrouwen in 't Zwart - in woede en verdriet - tegen oorlog en geweld
dag, ik ben Mieke
Oorlogsvoerders liggen hier niet wakker van
Wereldleiders ook niet
Maar ik weet dat hetgeen wij doen, aan onze vriendinnen in oorlogsgebied en
elders in de wereld even een warm gevoel geeft
Ik weet het zeker want ze hebben het mij gezegd
en dat is voor mij al voldoende...
De verbondenheid voelen en doorgeven aan de volgende generatie.
Hallo, ik ben Marianne
en sinds de nationale vrouwendag in Leuven november 2002 ben ik bij Vrouwen in ’t Zwart. Op die dag werd ik bijzonder geraakt door de workshop met Edna uit Israël, Jihan uit Bethlehem en Sonja uit Belgrado, allen Vrouwen in ‘t Zwart. Zij legden zo indringend getuigenis af van het leven in conflictgebieden, en getuigden dat ze mede overleven doordat ze weten dat ze gesteund worden door de wereldwijde beweging van Vrouwen in ’t Zwart, dat ik niet anders kon dan gehoor geven aan de oproep van Mieke: “ Vrouwen in ’t Zwart, woensdag half een voor het stadhuis!!”. Met een klein hartje sloot ik me die woensdag bij hun demonstratie aan. En ik moet zeggen ik werd met open armen ontvangen en voelde me heel welkom en sindsdien ben ik een Vrouw in ’t Zwart. Onze stille wakes zijn misschien een druppel op een gloeiende plaat maar we kennen de kracht van water…
hallo, ik ben Rosemie
Ook ik heb me na de vrouwendag van 2002 in Leuven aangesloten bij Vrouwen in ’t Zwart. Uit de getuigenissen van vrouwen uit oorlogsgebieden blijkt dat we ons helemaal niet zo machteloos moeten voelen. Het feit dat er overal ter wereld vrouwen regelmatig waken tegen oorlog en geweld is voor hen een enorme steun. Zo kan ik toch iets doen, samen met gelijkgestemde vrouwen stilstaan, meevoelen met mijn medemensen die nog steeds lijden onder oorlog en geweld.
dag, ik ben Chris,
Tijdens de vrouwendag in 1994 getuigden vrouwen over hun leed tijdens de toenmalige oorlog in Bosnië,Belgrado.
Ik was enorm geraakt door hun verhaal.
Maar meer nog was ik geraakt door hun kracht om ondanks verdrukking, ellende en gruwel de hand uit te steken op zoek naar verzoening.
"Geen enkele blinde vergelding maakt vrij.."
Die kracht,dat hunkeren naar vrede, wil ik sindsdien elke woensdag zichtbaar maken.
Als telkens weer vrouwen uit oorlogsgebieden getuigen over de enorme steun die zij ervaren, door te weten dat wij hier elke woensdag even bewust stilstaan bij en de aandacht trekken op "hun leven", dan voelt het als een eer er voor hen te mogen staan. "Hun leven zou het onze kunnen zijn.."
Dag, ik ben Lieve.
Kunnen wij de wereld veranderen door onze acties vraag je. "Neen EN Ja" is mijn antwoord.
Neen: zoveel realiteitszin heb ik wel dat ik weet dat onze stille wake er niet voor zorgt dat we morgen in een betere wereld wakker worden. De weg naar die meer rechtvaardige wereld in vrede is lang, de boom heeft veel diepe wortels en wij zijn slechts een schakel op die weg, één van de vele wortels van de boom. En zo ben ik eigenlijk bij het positieve deel van mijn antwoord gekomen, we zijn ook een schakel, wij zijn een wortel, niet meer, maar dat zijn we wel...
Bovendien vertellen vrouwen uit conflict gebieden ons dat zij zich ontzettend gesteund voelen door de vele solidariteits acties op zoveel verschillende plaatsen in de wereld, zeggen ze ons dat dit voor hen echt wel een verschil uitmaakt.
Zij voelen zich ondersteund door ons, en wij voelen ons versterkt door hun ongelooflijke moed en goeie energie. Zo kunnen we wederzijds onze kracht versterken.
Meer moet dat niet zijn !
Daardoor kan ik blijven doorgaan, kan ik blijven dromen...
