Vrouwen in 't Zwart Leuven - België

Femmes en Noir - Frauen im Schwarz - Women in Black - Mujeres de Negro - Donne in Nero - Zene u Crnom
english

home

wie zijn we

kerngroep

geschiedenis

internationaal

haar verslag

agenda

foto's

links

contact

Stop het verkopen van wapens aan dictators in plaats van hun landen te bombarderen

Vrouwen in 't zwart kan zich NIET scharen achter een militair optreden
als oplossing voor conflicten.

We werden met de rug tegen de muur gezet.  Kadhaffi zou Benghazi binnenvallen en plat bombarderen. ..

We hadden de opstanden voor meer democratie in de Arabische wereld toegejuicht.  Wanneer die opstanden ook in Tripoli, in Libië opstaan, slaan Kadhaffi en zijn zoon bikkelhard toe.  “Wij zullen elke opstandeling uitroeien” riepen ze.  Dat vreet aan ons geweten, hoe kunnen we hen helpen…

Met Sarcozy op kop stonden Westerse leiders snel klaar om met een militaire interventie een No Fly Zone (NFZ) af te roepen. En België wil snel meedoen en stuurt F16 toestellen . We hebben dan wel geen regering, maar in dezen vinden onze politici eensgezindheid: “Wij zijn in oorlog!” (hoera wordt er nog net niet bijgezegd).

Politici en media hebben hard ingespeeld op schuldgevoelens, wij kunnen die mensen toch niet laten afslachten, Kadhaffi  is een gek die gestopt moet worden, we hebben humanitaire beweegredenen daar kan je toch niet tegen zijn…

Wij hebben vele vragen bij deze oorlog.  Zijn die humanitaire beweegredenen echt de oorzaak van dit militair optreden, of is het een hypocriet argument ?  Indien het echt een bekommernis is, waar waren wij dan toen Israël de Gaza en Libanon bombardeerden ?  (Duizend driehonderd Palestijnen en 13 Israëli werden toen in Gaza vermoord).  Als humanitaire redenen zo belangrijk zijn, waarom wordt er dan toch alleen maar een militaire macht ingezet als er ook rijke grondstoffen in de grond zitten, als er olie is, of het een strategische ligging heeft… ?   Als wij omwille van humanitaire beweegredenen ten oorlog trekken, wil dit dan zeggen dat het lijden van vb Ivorianen ons dan zo koud laat… ? Hoe komt het dat het leed van de onderdanen van onze “bevriende landen” vb Saoudi Arabië (op vlak van dictatuur en vrouwenrechten is hier anders wel een woordje te spreken)… ons dan niet aanzetten tot tussenkomst ? Hoe komt het dat wij dan begin maart konden toelaten dat Saoedi Arabië met Vlaams oorlogsmateriaal de straten schoonveegden van demonstranten in buurland Bahrein ?

Je weet wel wanneer en hoe je een oorlog begint, maar je weet niet waar die zal eindigen.  Wij vragen ons af of deze oorlog niet zal escaleren en uiteindelijk nog meer slachtoffers zal maken dan wij zogezegd zouden gaan redden.

Wat zijn de doelen van deze militaire actie ?  De Kadhaffi  aanval op Benghazi  stoppen ? Kadhaffi gevangennemen of vermoorden ?  Er zijn blijkbaar verschillende interpretaties…  In alle geval stelt zich de vraag of deze militaire actie de voorwaarden kan scheppen voor het vredesproces dat daarop moet volgen, of dat het dit eerder nog vermoeilijkt ? 

De noodsituatie werd ingeroepen om een militaire interventie te verantwoorden.  Komt een noodsituatie echter niet voort uit een langzame escalatie van een conflict dat reeds lang bestaat… ?  België erkent die noodsituatie als reden waarom wij aan de oorlog meedoen.  En toch denkt België ook dat deze noodsituatie uit de lucht komt gevallen…    Misschien een half jaar geleden stemde België ervoor dat Kadhaffi kon toetreden tot de MENSENRECHTENRAAD van de Verenigde Naties.  Inderdaad, het is slechts enkele maanden geleden dat België vond dat Kadhaffi moest kunnen toetreden tot de Mensenrechtenraad van de VN.  Maar ja, wij kregen olie van hem, en wij konden onze Belgische en ook Vlaamse wapens aan hem kwijt…  Op de koop toe zorgde Kadhaffi er nog voor dat er niet teveel vluchtelingen tot hier geraakten… 

M.a.w. dit is geen oorlog  om humanitaire redenen.  En waar zal het ons brengen: de interventies van het Westen zijn al (om het mooi te zeggen) niet geliefd in de Arabische wereld.  We weten waar de oorlog begonnen is (de leugens waarom, zullen net zoals bij de inval in Irak, jammer genoeg pas later naar boven komen), maar we weten niet waar die zal eindigen...

Moeten we dan niets doen ?  Neen allerminst, we moeten zeker in actie komen !

Kadhaffi  is bezig, met de wapens die hij hier gekocht heeft, zijn eigen bevolking aan het afslachten.  Zoals hierboven gezegd, die onvrede met Kadhaffi is al jaren bezig, en al die tijd zijn wij blijven wapens verkopen…  Een eerste actie is de wapenhandel met al die dictators te stoppen.  De Belgische regering en ook de Vlaamse, Waalse en Brusselse regeringen moeten er op toezien dat er geen wapens meer uitgevoerd worden.

Wij geloven niet dat een verandering in Libië (of ander Arabisch land) door het Westen afgedwongen kan worden.  Die veranderingen moeten van binnenuit komen…   De oplossing moet van de Libiërs zelf komen.   Wat wij kunnen doen is hun drang naar democratie serieus nemen, en die krachten daar steunen, zonder dat wij hen gaan vertellen hoe het moet.

Bouw aan een duurzame vrede, stop oorlog voeren, stop met de verkoop van wapens en weet dat echte vrede, van onder op uitgebouwd moet worden en dat plaatselijke vrouwen erbij betrokken moeten worden…

Vrouwen in 't zwart kan zich NIET scharen achter een militair optreden als oplossing voor conflicten.

 

Lieve Snellings
namens Vrouwen in ’t Zwart Leuven

 

 

Arrêtez de vendre des armes à des dictateurs au lieu de bombarder leurs pays

 

Les Femmes en Noir-Leuven ne peuvent pas soutenir des interventions militaires comme solution de conflits 

On était le dos au mur. Kadhafi allait envahir et bombarder Benghazi…

Nous avions accueilli favorablement les manifestations de rue pour plus de démocratie dans le monde arabe. Quand ces manifestations se sont aussi produites à Tripoli, Libye, Kadhafi et son fils ripostèrent durs comme la pierre. « Nous exterminerons chaque rebelle », criaient-ils. Cela a piqué notre conscience, comment pouvons-nous aider…

Avec Sarkozi en tête, les dirigeants occidentaux ont été fort rapides pour réclamer une intervention militaire avec une zone de Non-vol (ZNV). Et la Belgique les a rejoint rapidement et a envoyé des F16. Nous n’avons pas de gouvernement, mais nos politiciens ont adopté une position unanime : « Nous sommes en guerre ! »

(il n’a pas fallu plus qu’une acclamation enthousiaste).

Les politiciens et les médias ont profité de sentiments de culpabilité : on ne peut pas laisser massacrer ces gens, Kadhafi est un lunatique qu’on devrait stopper, on a des motifs humanitaires, on ne peut pas avoir d’objections à ce que…

Nous nous posons beaucoup de questions. Des motifs humanitaires sont-ils la cause réelle de cette action militaire, ou est-ce un argument hypocrite ? Si c’est réellement par sollicitude, où étions nous quand Israël bombardait Gaza (1300 Palestiniens tués et 13 Israéliens) et le Liban ? Si les motifs humanitaires sont si importants, pourquoi y a-t-il seulement une intervention militaire quand il y a aussi de riches ressources, quand il y a du pétrole, quand l’endroit a un intérêt stratégique… ? Si on part en guerre pour des motifs humanitaires, cela signifie-t-il que la souffrance des Ivoiriens, par exemple, laisse indifférents…? Pourquoi la souffrance des citoyens de nos « nations alliées », par exemple d’Arabie saoudite (en terme de dictature et de droits des femmes, il y aurait beaucoup à dire) ne nous incite pas à intervenir ? Pourquoi avons-nous permis aux  Saoudiens de nettoyer les rues de Bahrein avec du matériel flamand en mars ?

On sait quand et comment une guerre commence, mais on ne sait pas quand et comment elle se terminera. Nous nous demandons si cette guerre va s’aggraver et finalement faire plus de victimes que celles qu’on était supposé sauver.

Quels sont les buts de ces opérations militaires ? Stopper l’attaque de Kadhafi sur Benghazi ? Capturer ou assassiner Kadhafi ? Il y a apparemment des interprétations différentes…Dans tous les cas, la question est : l’action militaire crée-t-elle les conditions pour la paix ou cette guerre rend-elle les choses plus difficiles.

On a justifié l’action militaire par l’urgence. Une urgence n’émerge-t-elle pas d’une lente escalade d’un conflit qui existait déjà depuis longtemps ? La Belgique a prétendu que l’urgence était la raison de se joindre à cette guerre et on pense pourtant que cette urgence a surgi du ciel…. Il y a près de six mois, la Belgique a voté en faveur de Kadhafi comme membre du Conseil des droits humains de l’ONU. Donc, il y a quelques mois seulement, les dirigeants politiques belges estimaient que Kadhafi méritait de rejoindre le Conseil des droits humains de l’ONU. Pourtant, oui, nous lui achetions son pétrole et nous lui avons vendu des armes belges et flamandes…Et dans le marché, Kadhafi prenait soin que pas trop de réfugiés n’atteignent nos régions…

En d’autres mots, il ne s’agit pas d’une guerre pour des motifs humanitaires. Où cela nous conduira-t-il : les interventions de l’Occident (pour le dire gentiment) ne sont pas très populaires dans le monde arabe ? On sait où a commencé  la guerre (les mensonges du pourquoi, ne viendront malheureusement comme dans le cas de l’invasion de l’Irak que plus tard), mais on ne sait pas où cela va finir…

Ne devons-nous rien faire ? Pas du tout, nous devrions certainement agir !

Kadhafi est occupé avec des armes qu’il a achetées ici à massacrer sa propre population. Comme mentionné plus haut, cette désaffection vis-à-vis du système politique de Kadhafi qui a fonctionné pendant des années, mais pendant tout ce temps on a continué à lui vendre des armes…La première action est d’arrêter le trafic d’armes avec tous les dictateurs. Le gouvernement belge et les gouvernements wallon et flamand et bruxellois devraient faire en sorte d’arrêter le trafic d’armes.

Nous ne pensons pas que l’Occident peut forcer un changement en Libye (ou dans un autre pays arabe). Ces changements doivent provenir de l’intérieur…La solution doit venir des Libyens eux-mêmes. Ce que nous pouvons faire est de prendre au sérieux leur désir de démocratie et apporter notre soutien sans paternalisme…

Travailler à une paix durable, arrêter de mener des guerres, stopper le trafic d’armes et considérer qu’une paix véritable vient du bas et que des femmes locales devraient être impliquées…

Les Femmes en Noir – Leuven ne peuvent pas soutenir des interventions militaires comme une solution de conflits.

 

Lieve Snellings
au nom des Femmes en Noir de Leuven, Belgique.

traduction/ Edith Rubinstein

Mars 2011

 

 
top    
     
webdesign & foto's: Lieve Snellings last updated:30 maart 2011
Free counter and web stats
© 2005 Vrouwen in 't Zwart Leuven